Kismo & Keltya's verhaal
Een artikel van Patricia, Trice©


Kismo
Kismo is een 6 jarig konijn. Met zijn 2.85 kg is hij een groot uitgevallen oranje kleurige Hollander. 
Ik heb hem op 24 Oktober 2002 bij een kleindierententoonstelling gekocht. Hij zat in de knuffelhoek waar hij me meteen al was opgevallen. Natuurlijk wou ik deze schat ook wel even aaien en vasthouden. Ik was op slag verliefd op het kleine konijntje. Niet veel later kwamen er ook kleine kinderen die zo ruig met de konijnen omgingen. Ik kon het niet verdragen als dit mooie konijntje met een kind naar huis zou gaan waar hij vervolgens nog meer "gemarteld" werd door de kleine vingers. Op dat moment had ik dus de beslissing genomen hem mee naar huis te nemen. 
Thuis belde ik met een doos in mijn handen aan. Mijn moeder zag de bui al hangen. Onder het mom "cadeautjes mag je niet weggeven" heb ik hem aan mijn zusje gegeven. Maar helaas vonden mijn ouders dat hij nog steeds weg moest. 
Nog geen week later moest ik mijn cavia laten inslapen. En omdat het mij zeer zwaar viel mochten we Kismo alsnog houden.
Mijn zusje vind Kismo wel heel erg leuk, maar er echt voor zorgen deed ze niet. Dus ik nam de volledige zorg op mij. Pas toen ik zijn dierenarts kosten ging betalen was het officieël, Kismo was van mij!

Inmiddels woont hij hier al ruim 6 jaar. Ik heb hem sinds 24 Oktober 2002, maar omdat hij toen al een flinke partij ballen had, vermoed ik dat hij al 2 maand oud was. Zijn verjaardag zal daarom waarschijnlijk 24 Augustus zijn.

Pas na zijn eerste levensjaar werd meneer wat lastig. Hij reed alles wat hij tegen kwam, sproeide alles onder en gaf venijdige liefdesbeetjes. Het was zelfs tot een punt beland dat ik zijn voerbakje niet eens kon bijvullen zonder dat hij mijn hand ging rijden. Toen was de beslissing over een castratie snel gemaakt. Op 2 maart 2004 heb ik hem dan ook laten castreren. Ik was bij de castratie aanwezig, en ik heb zelfs foto's mogen maken. Deze zijn 
hier te bekijken.
Door de castratie is er geen hormoonaanmaak meer, waardoor Kismo een lekker rustig konijn werd. Nu is het de allerliefste konijn die ik me ooit had kunnen wensen.

Om dat te bewijzen heb ik hieronder een aantal foto's.

Kismo

Kismo

Kismo

Kismo

Kismo

 

 


Keltya
Voordat ik Keltya ook maar op het oog had, had ik een ander konijn op het oog. Het was een kruising vlaamse reus met Hollander aftekeningen in de kleur madagascar. Een hartstikke mooie meid. Maar ik mocht haar niet hebben van mijn ouders. Dus ik heb het er bij gelaten. Totdat ik vernomen had dat dat mooie meisje bruut gedumpt was in een bos met haar zusjes. Ik was zo kwaad, en voelde me zo machteloos. Niet geheel terecht heb ik het mijn ouders kwalijk genomen. Want ik mocht haar niet opvangen, geen nieuw tehuis voor haar zoeken. En nu was zo goed als fataal geworden voor de kansloze konijnen.
De 3konijnen bleven maar in mijn hoofd malen, maar ik wist dat het een verloren zaak was.

Toen ik op een zaterdagmiddag (12 Mei 2007) na paardrijden nog hennep moest halen bij de Welkoop voor Kismo. Keek ik eerst nog even bij de diertjes die ze er hebben zitten. Daar zag ik een eksterkonijntje, wat ik altijd al erg mooi vond, alleen het was nogal een pluizebol. Maar toen ik verder keek werd ik op slag verliefd... Daar zat ze dan; Het vriendinnetje van Kismo!
Ze zag er allert, goed gevoed en gezond uit, al vond ik haar nog wel ietwat jong. Eigenlijk had ik onderbewust de keuze al gemaakt. Maar nee, mijn ouders zouden het er niet mee eens zijn. Meer ze was zo lief en bij mij zou ze een kans maken...
Goed na lang wikken en wegen heb ik haar dan toch meegenomen op hoop van zegen. Ik had ook al een naam in mijn hoofd, al vanaf het andere konijntje. De naam zou Keltya worden (spreekt het uit als Keltja).

Eenmaal thuis gekomen was mijn moeder erg kwaad. Terwijl mijn vader, die er altijd meer een probleem van gemaakt had, alleen zei dat hij het er niet mee eens was. Maar echt kwaad leek hij niet te zijn.
Ik heb het maar afgewacht, tot plotseling Kismo ziek werd. Na anderhalve week met Kismo bezig te zijn geweest werd er niet meer over Keltya gepraat. Nu Kismo weer beter is, is er geen sprake meer van dat ze nog weggaat.

Keltya is een kruising dwergje met een mislukte Rijnlander aftekening, en ze is nu nog erg klein. Vooral in vergelijking met Kismo!

En toen....
Toen bleek Keltya dus een manneke te zijn. Ik heb het alleen gecontroleerd toen hij nog jong was, nooit weer gecontroleerd. Totdat mijn zusje hem bij haar had en vroeg of ik hem wou terug brengen naar het hok. Ik voelde iets, iets wat een beetje hard en een bultje leek te zijn. Ik keek onder zijn staartje en zag tot mijn verbazing 2 balletjes zitten. Ja hoor. Keltya is echt een manneke.
Omdat dit kleine manneke al aan zijn naam gewend is en er ook op reageerd heb ik besloten om hem gewoon Keltya te blijven noemen.


Dan nu eindelijk wat foto's:

Keltya

Keltya

Keltya

Keltya

Keltya heeft tijdelijk in een Duna-bak gewoond. Niet echt ideaal maar hij moest het er maar even mee doen tot hij oud genoeg was om bij Kismo in de flat te wonen.



Nu een tijdje later nadat Kismo opnieuw ziek werd, heb ik besloten om ze definitief te koppelen. Er was meteen al een klik vanaf de eerste dag. Het hele verhaal over het koppelen is hier te lezen.



sitebalk 2

naar boven