Bruno in ons midden! (1995)

Ruim 12 jaar geleden hebben wij Bruno opgehaald, en wij hadden toen een hele grote doos, waar hij nu ook eigenlijk nog wel in past, zo groot!
Maar hij moest wel eens overdag alleen zijn, en die grote doos in de gang gezet, de trap naar boven een hele installatie omheen gebouwd, dat hij (in onze ogen) niet langs kon, en de trap naar de zolder ook iets voorgezet, want als hij toch op een of ander manier de trap opkomt, dan kan hij daar niet op, want dat was een open-trap!!
Maar ik kwam thuis van een boodschap, en ik deed de voordeur open, en de doos lag op de zijkant, en Bruno halve-wege OP DE TRAP! Hij durfde er niet af, hij zat in de bocht van de trap, helemaal in het hoekje, en keek heel zielig, maar ik heb hem er wel afgebeurd! En lekker even geknuffeld, wat moest ik anders, zo'n poepie kun je toch nog niet straffen? 8 weken jong!!
Gelukkig was ik maar een half uurtje weg, want ik moet er nu nog niet aandenken, als ik langer weg was geweest, wat er dan was gebeurd!
Dus die hele installatie werkte voor geen meter, en we dachten echt dat hij er niet langs kon! Dus naar vele oplossingen gezocht.
Na het vele denken en werk erom heen, hoe we het allemaal gingen doen, is het best wel goed gekomen! 

 

Verrassing (1997)

Wij gaan al heel wat jaren naar Westendorf in Oostenrijk, om lekker te skieen.

Wij hadden 15 jaar lang een vaste groep van 6 personen incl. ski-gids Christian uit Westendorf, en deze groep had de naam de Edelweiskapelle.
Op een keer (toen wij er voor de 20ste keer waren) kregen wij een groot cadeau van deze groep. Maar toen ze met het gigantische pakket aankwamen, hadden wij geen idee wat erin zou zitten.
Wij moesten het heel langzaam open maken, want het was zeer breekbaar.
Toen wij het zagen wat er in zat, kregen wij wel wat natte oogjes, en wisten niet wat we moesten zeggen. Omdat wij heel gek zijn met onze Zwarte Labrador, die Bruno heet, en dat wist iedereen zo te zien.
Een kunstenaar uit Westendorf, heeft Bruno geschilderd en dat is echt heel mooi geworden. En het schilderij (zie bij Bruno-kiekjes), hangt heel mooi bij ons aan de muur.                                 

En Bruno? die blijft hierdoor heel, heel lang bij ons, toch??

 

Logeren in Ootmarsum (2004)

Wij hadden samen (mijn man en ik) 4 weken vakantie, en zouden in Nederland blijven, maar het weer was niet mooi om hier te blijven. Op naar Oostenrijk, maar de planning was om in September samen met onze hond Bruno naar Oostenrijk te gaan! Maar het werd eerder, maar nu zonder Bruno!!! ahhhhhhhh!
Bruno ging logeren bij mijn zus Julia in Ootmarsum, waar hij al ruim 10 jaar (in de winter) ook al 1 weekje logeerde. Tof he??
Soms stond hij voor het raam, en keek waar de baasjes waren gebleven, en kreeg de aandacht van mijn zus.
Hij heeft het echt naar zijn zin daar, want het 2e vrouwtje gaat er ook veel mee wandelen, en laat hem niet vaak alleen.
Want mijn zus moet ook werken, en dan neemt zij Bruno wel eens mee naar haar werk, wat soms wel kan.
Bruno komt ook vaak op de foto die mijn zus maakt!
Zij is gek met Bruuntje, zoals zij hem soms noemt.
De kinderen uit de buurt vinden Bruno ook lief, en ze gaan dan af en toe samen met mijn zus en Bruno wandelen.
Julia als je dit leest!! Bedankt voor de vele jaren oppas, en wij hopen dat er nog heel vele jaren volgen.

 

Bruno naar Westendorf (2004)

In September gaat Bruno mee naar Westendorf in Oostenrijk, waar wij veel gaan wandelen, en voor hem ook veel snuffelen.
Wij hopen dat het mooi weer is, want dan kan hij ook nog lekker zwemmen in het grote meer, want dat is zijn lust en zijn leven.
Ook is er een almabtrieb in Westendorf, diegene die niet weet wat dat is, dan komen alle koeien van de berg.
En dan lopen ze allemaal (opgetuigd) door het dorp!! En daarom heen een groot feest. En Bruno heeft dan ook een koe-bel om, dan hoort hij er ook echt bij.........heel leuk vind hij dat, die aandacht! Even over de bol aaien ook.
In de gondel stappen en zitten zoals vorig jaar, was ook geen probleem voor hem.
Maar hij is nu 10 jaar, ik weet niet of het nu lukt, maar wij dwingen hem niet, daar houden wij goed rekening mee. Conditioneel ook!!                                                                                                                     Want wij zijn gek met onze Bruno, en dat willen wij echt niet, als er tegenzin in zit bij hem. Dat zie je wel aan de staart, toch? Als hij het leuk vind, dan zijn wij ook tevreden!

 

Bruno op bezoek bij een Puppy Labrador (2005)

Een Gym-dame (die ik probeer haar lichaam in conditie te houden) vroeg mij alles over het karakter van een Labrador.

Ik heb haar een schrijven gegeven, en wat uitgelegd over mijn ervaring met Bruno onze Labrador, die bijna 11 jaar is. Het eerste wat ze zij is, dat het waarschijnlijk wel een  bruine labrador gaat worden, een teefje of een reutje was ze nog niet helemaal over uit.
Maar het is een bruine Lab. en een reutje geworden, en hij heet met de mooie naam Peddel. Toen ze Peddel kreeg, werd ik direct uitgenodigd, om met Bruno bij hun op bezoek te komen, en dat deden wij.
Daar aangekomen, ging Bruno ook lekker snuffelen bij de voordeur, en ja hoor, even het pootje omhoog, en even zijn geurtje achter gelaten. Het is niet te geloven, dat heeft hij nog nooit gedaan, en mijn verontschuldiging aangeboden, aan het vrouwtje van Peddel! Toen wij in de gang waren, kon Bruno niet meer zolang wachten, en hij trok mij de kamer binnen, en het ging ook gelijk met het knuffelen. Ik vergat bijna het baasje een hand te geven, zo druk was ik met Bruno om hem te zeggen, rustig doen want het is nog een jong hondje.
Ik probeerde hem uit te leggen, dat ze bij hem ook rustig deden toen hij nog super jong was. Het ging allemaal prima, en Peddel kon niet ophouden met het besnuffelen van Bruno's zijn sterke lichaam, en Bruno vond alles goed.  De oren werden even onder handen genomen, en zijn grote bek, daar werd ook even in gekeken en in gehapt, die lobbes van mij liet alles toe.
Maar het werd op een gegeven moment toch wat te veel voor Bruno, en het baasje zette Peddel even op de plaats. Hij moest in de mand, en vond dat echt niet leuk, want hij keek elke keer op, van mag ik weer, en het baasje was heel consequent, en dat stond hem niet aan. Zo nu kunnen wij lekker een kopje koffie drinken, want voorheen zwaaide Bruno het kopje koffie van mij al om van blijdschap, want hij vond het toch heel gezellig!
Nou de tijd ging snel voorbij, en ik keek het baasje aan, want er moest nog wel wat foto's gemaakt worden, maar dat ging niet echt je van het.
Ze waren uitgerust, daarom ging het weer loos. Peddel achter Bruno aan, en andersom ook. het is ons met wat commando's gelukt, voor wat kiekjes!

Ik en Bruno wilde de baasjes van Peddel heel hartelijk danken voor de gastvrijheid.