Sharonne

Toen ik een half jaar op kamers zat miste ik het contact met een hond heel erg. Tenslotte hadden we er thuis 5 en ik had er nu geen meer. Ik begon dus na te denken over een hond uit het asiel. Ik heb het uiteindelijk met mn ouders besproken (tenslotte gaat de hond in het weekend mee naar mn ouders). Samen waren we tot de conclusie gekomen dat een hond uit het asiel mss niet zo een goed idee was. Want wat als ik mn studie en een hond toch niet zou kunnen combineren, dat studie toch teveel tijd inneemt. Dan is het niet eerlijk om die hond weer terug te brengen naar het asiel. Dus heb ik van mn ouders Sharonne gekregen. Mocht het dan niet goed gaan, dan kon ze altijd terug naar mn ouders.
Hieronder volgt het levensverhaal van Sharonne.

Sharonne

Sharonne is als pup gekocht door een kennis van ons. Hij was een fokker van Groenendaelers en wij kende hem via de hondenschool.
Sharonne was door hem gekocht om mee te fokken.
Sharonne is dus een Groenendaeler (Belgische Herdershond) en geboren op 15 oktober 1994, L.O.S.H 741980.
Haar ouders zijn:
Vader: Bor van Lana's Hof. NHSB. 1.483.484
Moeder: Prisma van 't Caulillerhof. L.O.S.H 0676812.

Shar

We kennen Sharonne dus al sinds ze een puppy is. Mijn moeder is op een gegeven moment obedience met haar gaan lopen. En ook kwam Sharonne in vakanties wel eens logeren (als de fokker zelf op vakantie was). Zo leerden wij Sharonne allemaal kennen, terwijl Sharonne alleen maar oog had voor mam (ze hecht zich zeer aan één persoon).

Sharonne tijdens een vogelexcursie van school in het moerasgebied.

Toen Sharonne 2,5 jaar was heeft ze een nest pups gehad (2 teefjes). Op een gegeven moment stopte haar baas met fokken, dus moest Sharonne herplaatst worden. Wij hadden op dat moment 4 honden en pap en mam wilde geen vijfde erbij. Dat werd iets te druk.
Dus werd Shar bij een gezin herplaatst. Dit ging dus helemaal mis. Sharonne voelde zich helemaal niet op haar gemak en was erg gestresst. Ze zat er alleen maar achter de bank, zeer angstig, at niks, gromde naar de mensen. Kortom, dit werkte niet.
Dit vonden mijn ouders gewoon niet eerlijk tegenover Sharonne en toen hebben ze besloten om Shar dan toch maar in huis te nemen. Ons kende ze tenminste.

Lekker op de bank.

Na verloop van tijd ging ik met Shar cursussen lopen. We deden dit gewoon voor de fun, tenslotte was ze al opgevoed.
Ik heb eerst 3 gehoorzaamheidscursussen met haar gelopen en vervolgens behendigheid (beginners, gevorderden, vergevorderden).
Sharonne vind het leuk om voor de baas (en snoepjes) te werken, maar alles twintig keer herhalen vind ze niet leuk.
Toen ze ouder begon te worden zag ze echt het nut niet meer in 10 keer per parcours ergens overheen te springen. Dus deed ze dit niet meer: ze sprong over de eerste hoogtesprong, bij de rest liep ze er omheen of kroop ze er onderdoor :lol:.

Sharonne

Sharonne is echt een Groenendaeler qua karakter. Ze is heel waaks. Heel trouw aan de eigen roedel, ze richt zich heel erg tot 1 persoon (dat ben ik dus :cheese:). Ze loopt me altijd overal achterna :D. Ze is echt heel lief naar mensen die ze kent. Nu ze iets ouder word vind ze vreemde mensen niet meer zo leuk.
Als we met het hele gezin gaan wandelen loopt zij altijd van voor naar achter om alle honden (en mensen) bij elkaar te houden. Vooral toen ze jonger was deed ze dit erg. Dit is echt een karakter-trek van de Groenendaeler.

Shar die alles in de gaten houdt.

Sharonne is al helemaal aangepast aan het studenten-leven. Als ik met mn vriendengroep ergens een feestje heb (bij iemand thuis dus) dan gaat ze altijd gezellig mee. Mijn vriendengroep ziet ze ook als een deel van de roedel (ook al ziet ze die niet zo vaak).
En natuurlijk gaan we, ongeveer, 1 weekend per maand naar mn ouders in Limburg. Dus Sharonne maakt dan een reis van 4,5 uur. Gelukkig is ze daar al helemaal aan gewend (ook al heeft ze dit nooit geleerd als jonge hond). Nu ze ouders is, ligt ze gewoon 4,5 uur in een coma in de trein.

Shar in de trein.

Voor haar respectabele leeftijd van 12 jaar is ze nog heel fit en gezond. Ze heeft nog hele soepele spieren en gewrichten.
Wel is ze sinds kort doof. Echt doof!! Ze hoort niks meer. Wat soms ook wel haar voordelen heeft, ik kan haar namelijk op heterdaad betrappen; ze hoort me namelijk niet meer de kamer inkomen. Oordeel zelf over de foto hieronder.

Shar in de caviakooi, na het opvreten van de knaagstaven.

"Hmmm...... dat caviavoer was erg lekker, vooral de knaagstaaf. Jammie" :lol:

Ze is dus door een opening van 25x25 cm gekropen om de knaagstaaf van mn caafs op te eten. De cavia's waren wel geschrokken, maar gelukkig ongedeerd.
Langzaamaan merk ik wel dat ze ouder wordt. Ze is echt al een heel stuk grijzer als voorheen. En op zich kan ze nog wel lang lopen voor haar leeftijd maar een wandeling van 4 uur in de Ardennen zit er niet meer in voor haar.
Sinds paar maanden heeft ze ook last van een typisch gecastreerd-teefjes-probleem: incontinentie. Teven die gecastreerd zijn (waar de baarmoeder en eierstokken dus zijn verwijderd) krijgen soms op oudere leeftijd last van incontinentie. En dan eigenlijk alleen als ze sliep, dan had ze gewoon niet door dat ze moest plassen. Tenminste, daar leek het op. Want als ze wakker was, dan lekte ze niet en dan waarschuwde ze als ze moest plassen. Maar dat is dus typerend hiervoor. De spieren in de urinebuis zijn dan wat verslapt en daardoor drupt het dus. Ze heeft er medicijn voor gekregen, Enurace, en dat werkt perfect.


Weerwolf. Aangeleerd gedrag, geen agressie.