Zelfverwondingen

Discussie in 'Chit Chat Archief' gestart door diam0nd, 4 dec 2005.

Topicstatus:
Niet open voor verdere reacties.
  1. GekGeitje

    GekGeitje Dierenkenner

    Lid geworden:
    3 sep 2004
    Berichten:
    11.359
    Leuk Bevonden:
    2
    Nou, volgens mij ga je niet altijd op vrijwillige basis. Je kunt er ook toe gedwongen worden, als je nog minderjarig bent (dacht ik toch).
    Maar het kan ook zo zijn dat je wel hulp wilt. Dat je helemaal in de knoop zit met jezelf en dat je weet dat je het niet alleen kunt oplossen. Maar dat je het wel heel moeilijk vindt om erover te praten. En dan kan het wel ff heel lang duren voordat een psych eindelijk er iets uit krijgt getrokken.
    Je verstand kan wel tegen je zeggen dat je het niet alleen krijgt opgelost en dat je hulp nodig hebt. Maar dat wil niet zeggen dat het gevoel het daarmee eens is.
    Tenminste, zo zie ik het.
     
  2. Lisa

    Lisa Dierenkenner

    Lid geworden:
    24 sep 2003
    Berichten:
    9.167
    Leuk Bevonden:
    0
    Ik ben het met Femke eens.
    Je hoeft zeker niet altijd vrijwillig naar een psych te gaan. Bijvoorbeeld als je door je ouders gedwongen wordt of als je omgeving er erg op aandringt en je uiteindelijk beslist dan toch maar een keer te gaan om van dat gezeur af te zijn... In beide gevallen komt er denk ik niet veel uit je omdat je er zelf gewoon niet aan toe bent/niet achter staat (ik spreek niet uit ervaring).

    Ik ben van mening dat als je jezelf gaat verwonden om aandacht te trekken (of andere dingen zoals het verzinnen van dingen die niet gebeurd zijn) er in feite ook een rede is voor het verwonden van jezelf.
    Je hebt niet zomaar zo'n behoefte naar aandacht dat je zoiets gaat doen.
    In zekere zin verdienen die mensen jouw medelijden ook... Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen maar ik vind het gewoon zielig voor zo'n kind... Je moet er toch niet aan denken dat je (in je eigen ogen) in jezelf moet gaan snijden om aadacht te krijgen?
    Want het zijn wel vaak kinderen die het thuis niet makkelijk hebben ofzo. Of op de een of andere manier aandacht te kort komen of extra aandacht nodig hebben...
     
  3. GekGeitje

    GekGeitje Dierenkenner

    Lid geworden:
    3 sep 2004
    Berichten:
    11.359
    Leuk Bevonden:
    2
    Ik snap je wel Lisa. Ook mensen die het doen om aandacht te trekken, die moeten geholpen worden.
    Het jammere is alleen dat de meeste mensen het verwonden op zich als probleem zien. Terwijl zelfverwonding eigenlijk een gevolg is van andere problemen. En Lyn zei het al eerder: psychologen die zich alleen druk bezig houden met het stoppen van het zelfverwonden zijn verkeerd bezig. Tuurlijk moet je daar ook mee bezig zijn, maar het allerbelangrijkste is om het achterliggende probleem op te lossen.

    Dus als je iemand kent die zichzelf verwondt, kraak die persoon dan niet af omdat hij/zij dat doet. Maar laat weten dat je om degene geeft en dat die altijd met je kan praten. Een luisterend is vaak al zoooo belangrijk.
    En als die persoon dan met je praat, verwacht dan niet dat zelfverwonding van de ene op de andere dag overgaat. Zo werkt het niet. Daar gaat tijd overheen.
     
  4. Lisa

    Lisa Dierenkenner

    Lid geworden:
    24 sep 2003
    Berichten:
    9.167
    Leuk Bevonden:
    0
    Ja idd.. Het gaat om de oorzaak van die zelfverwonding.. Als dat op te lossen is is de zelfverwonding opzich denk ik ook een stuk makkelijker op te lossen.
     
  5. SamSam

    Lid geworden:
    14 dec 2003
    Berichten:
    877
    Leuk Bevonden:
    0
    Ik heb al een tijdje contact met iemand die hier aan lijdt. Het enige wat ik inderdaad kan doen is naar haar luisteren. Haar laten "praten", haar verhaal aanhoren al is het voor de 100ste keer. Ik val haar niet aan als ze weer de "fout" is ingegaan. Ik word er eerder verdrietig van omdat ik zo machteloos ben. Want ik besef heel goed dat ik haar niet kan helpen al zou ik dat heel graag willen. Ik kan er alleen maar zijn als ze me nodig heeft en naar haar luisteren.
     
  6. PinkBoi

    Lid geworden:
    17 apr 2003
    Berichten:
    535
    Leuk Bevonden:
    0
    Ja, daar heb ik ook ervaring mee. Ik liep eens bij een psycholoog die heel erg met die zelfverwonding bezig was. Ik werd doorverwezen naar haar omdat zij er zogezegd heel veel ervaring mee had. (Merkte ik niets van hoor, ze zei dingen als "Nou, wat doe je dan? Maar waarom doe je dat dan, dat helpt toch helemaal niet, dat doet toch pijn?!" Het zal wel een of andere tactiek geweest zijn, maar ik voelde me 5 jaar oud :eyes:) Meteen de eerste sessie ging ze allerlei alternatieven aanbieden, zoals in karton snijden en toen ging ze een heleboel kartonnen dozen halen, scheurde ze kapot en stopte ze in m'n rugzak :laughing:

    Allemaal wel leuk, en ik kon toen ook wel even stoppen met snijden... maar ik voelde me nog steeds rot.

    Het valt me wel op hoe vaker het voorkomt. Twee jaar geleden was ik heel erg close met een jongen uit m'n klas en op een dag vertelde hij me dag hij vroeger ook wel eens aan zelfverwonding deed. Toen ik het toevallig datzelfde jaar weer eens deed, begon hij óók opnieuw. Twee maanden later zag ik plots dat een vriendin van ons haar polsbandje wel op een heel rare plaats had... en ja hoor. Dan voel je je wel even schuldig hoor, als plots iedereen om je heen het ook begint te doen.

    Ook vorig jaar zat ik met een meisje in de klas die ook aan zelfverwonding deed. Of misschien trek ik die mensen wel aan, of valt het mij eerder op of zo...
     
  7. GekGeitje

    GekGeitje Dierenkenner

    Lid geworden:
    3 sep 2004
    Berichten:
    11.359
    Leuk Bevonden:
    2
    Inderdaad SamSam. Meer kun je niet doen. En het feit dat je haar niet aanvalt als ze de "fout" in is gegaan vind ik heel knap. Er zijn genoeg mensen die daar problemen mee hebben. De eerste reactie is toch boosheid. Terwijl die persoon er eigenlijk ook niks aan kan doen. Dit is gewoon de enige manier om zijn/haar emoties te uiten. Dus heel knap wat je doet en ook vooral mee doorgaan.

    En wat ik nog wil toevoegen aan mn eerdere post: het is idd het belangrijkste om het achterliggende probleem op te lossen. Maar daarbij moeten mensen die zichzelf verwonden ook leren hoe ze wel om moeten gaan met emoties. Wat dat is eigenlijk ook een rede om jezelf te verwonden: je weet niet hoe je anders met die frustraties, verdriet, emoties, woede om moet gaan. En dat moet je dan ook leren.
     
  8. GekGeitje

    GekGeitje Dierenkenner

    Lid geworden:
    3 sep 2004
    Berichten:
    11.359
    Leuk Bevonden:
    2
    Ik denk dat het dan gewoon eerder opvalt. Niemand kijkt raar naar iemand die een polsbandje of armwarmer draagt. Pas als je zelf iemand bent die polsbandjes en armwarmers draagt om krassen te verbergen, dan pas ga je er ook anders naar kijken bij andere mensen.
     
  9. mdehond

    Lid geworden:
    27 jun 2004
    Berichten:
    3.298
    Leuk Bevonden:
    0
    Je bent dan gewoon niet toe om maar een psycholoog te gaan! Ik zeg ook niet dat gedwongen moet worden, maar ik gaf aan dat als je er aan toe bent om naar een psycholoog te gaan dat je dan wel wil praten. En als je dan dus niet praat dan was je er niet aan toe om er eentje te bezoeken.
     
  10. WillyWonka

    Lid geworden:
    17 aug 2005
    Berichten:
    2.626
    Leuk Bevonden:
    0
    Ik ben ook minderjarig, en ik werd gedwongen voor de intake... verder moest ik het zelf maar zien of ik er mee door wou gaan of niet...
     
  11. WillyWonka

    Lid geworden:
    17 aug 2005
    Berichten:
    2.626
    Leuk Bevonden:
    0
    Idd.. je bent er dan gewoon niet aan toe.. maar niemand dwingt je om er heen te gaan
     
  12. mdehond

    Lid geworden:
    27 jun 2004
    Berichten:
    3.298
    Leuk Bevonden:
    0
    Nee absoluut niet, die stap moet je zelf nemen, niemand anders kan je er toe dwingen. Bij mij moest niemand mij dwingen. Mijn ouders hebben mij destijds wel gewezen op de mogelijkheden en toen heb ik zelf besloten om te gaan.
     
  13. sindbad

    Lid geworden:
    26 nov 2005
    Berichten:
    45
    Leuk Bevonden:
    0
    k zou me nooit kunnen snijden :flushed:
    ook zal zou ik zo veel problemen hebben. kan het gewoon niet. zat ook een meisje bij mij in de klas. was zoo depri. heeft zichzelf gesneden. maar na een paar keer op de beide armen is ze maar gestopt. zag in dat het geen zin had.
    maar ze heeft er nu wel littekens aan over gehouden
     
  14. diam0nd

    Lid geworden:
    22 okt 2005
    Berichten:
    984
    Leuk Bevonden:
    0
    ik heb zelf een tijd gehad dat me echt alles tegen zat... op school ging het slecht, thuis had ik veel ruzie en ik ging met verkeerde mensen om... Ik heb toen niet in mezelf gesneden, maar ben door deze problemen gestopt met eten, waarom? omdat ik dat een manier vond om mezelf een soort van te straffen (klinkt misschien raar maar toch was het zo).. Ik at de hele dag niks, behalve s'avonds bij het avond eten een beetje om ervoor te zorgen dat mn ouders er niet achter zouden komen... Na een tijdje werden mijn problemen minder, het ging weer wat beter op school, thuis was het weer wat gezelliger. Maar het eten bleef zo.. omdat het een soort van gewoonte geworden was... Ik had dit dus echt nóóit moeten doen, want heb nu nog steeds moeite met eten.. en denk dat het nog een lange tijd duurt voordat ik echt weer helemaal normaal eet.
     
  15. poeleke

    poeleke Dierenfanaat

    Lid geworden:
    27 nov 2004
    Berichten:
    2.892
    Leuk Bevonden:
    0
    Pff.... Succes met eten!! :wink: Dan heb ik geloof ik nog geluk met mijn eetbuien... :eyes:
     
  16. Lisa

    Lisa Dierenkenner

    Lid geworden:
    24 sep 2003
    Berichten:
    9.167
    Leuk Bevonden:
    0
    Zoiets heb ik ook gehad.. Ik wilde echt ontzettend mager worden.. In mijn gekke gedachtegang leek me dat op dat moment de perfecte oplossing :eyes:
    Ik heb ook nog best lang problemen gehad met eten. Dat is nu pas sinds een tijdje echt helemaal weg.
    Succes ermee! Veel mensen denken dat het heel makkelijk is om je over een "eetprobleem" heen te zetten... Ik weet dat het dat echt niet is.. Je maag went ook aan het weinige eten.. Dar had ik vooral last van.. Ik werd gewoon misselijk als ik maar een heel klein beetje at. Dan zat ik al helemaal vol.
     
  17. .....en puppies?!

    .....en puppies?! Dierenfanaat

    Lid geworden:
    19 aug 2003
    Berichten:
    4.945
    Leuk Bevonden:
    0
    Allereerst mijn complimenten voor dit draadje;
    Ik weet zeker dat het al veel langer op zeer grote schaal gebeurt dan wat de media je willen doen geloven.
    Er wordt net gedaan alsof het een soort modeverschijnsel is maar dat is gewoon stom gelul.

    Mijn littekens beginnen gelukkig aardig weg te trekken, maar ja, dat mag ook wel na die kleine twintig jaar dat ik ermee gestopt ben, gewoonweg omdat ik er de zin niet meer van inzag.

    Ik ervaar het verhaal van met name PinkBoi als zeer herkenbaar, bij mij was het de ene keer mezelf ergens voor straffen, maar de andere keer (lees: in de meeste gevallen) mezelf afreageren.

    Machteloze woede was eigenlijk een kankergezwel dat zich door me heen vrat en om dat kankergezwel als het ware te vernietigen brak ik een stuk plastic dat goed scherp was, en sneed ik mezelf in mijn armen, wat inderdaad enorm opluchtte.

    Als iemand dan vroeg hoe ik aan die sneden in mijn arm kwam, probeerde ik me er gewoon uit te kletsen, al waren mijn moeder en mijn vader niet zo dom om mij te geloven, en hadden ze wel degelijk door dat ik mezelf sneed, en probeerden ze me er op allerlei manieren vanaf te helpen, eerst door boos te worden (omdat ze geschrokken waren) en toen dat uiteraard niet hielp door met me te praten maar ik was niet zo spraakzaam in die tijd dus dat had geen zin.

    Natuurlijk lukte het niemand om het te stoppen;

    Hoe goed bedoeld ook wat pogingen betreft kan iemand anders nu eenmaal wel ongeveer maar niet precies weten hoe ik me voel.

    Uiteindelijk is het gewoon overgegaan;

    Het was bij mij "gewoon" een fase in mijn leven, die een jaar of drie, vier heeft geduurd.

    Toen ik laatst bij het journaal zag dat het onderwerp automutilatie werd aangesproken was het voor mij een feest van herkenning, maar wel een beetje erg laat, omdat het naar mijn heilige overtuiging dertig jaar geleden ook al gebeurde, en vast en zeker net zo vaak als nu.
     
  18. PinkBoi

    Lid geworden:
    17 apr 2003
    Berichten:
    535
    Leuk Bevonden:
    0
    Het gebeurt al duizenden jaren... Misschien niet altijd om dezelfde redenen, maar het is zeker niet iets van de laatste jaren. Ik geloof zelfs dat er in de bijbel ook iets staat van iemand die zich met stenen snijdt.

    Ik ben trouwens blij dat mijn verhaal zo goed ontvangen wordt door andere mensen die aan zelfverwonding doen (of deden). Het is grotendeels gebaseerd op eigen ervaringen, maar ik ben blij dat ik het blijkbaar een beetje algemeen kan verwoorden, zonder dat iemand vindt dat ik die persoon daarbij benadeel of zo.
     
  19. GekGeitje

    GekGeitje Dierenkenner

    Lid geworden:
    3 sep 2004
    Berichten:
    11.359
    Leuk Bevonden:
    2
    Ja, het gebeurd idd al jaren. Maar net zoals vroeger sex een taboe is, zo is automutilatie nu ook een taboe.

    Ja, Pinkboi, je verwoordt het echt heel goed :ok:
     
  20. DeNatuur.NL

    Lid geworden:
    15 apr 2003
    Berichten:
    5.472
    Leuk Bevonden:
    0
    ja.. tatoos en piercings zijn ook automutilatie.. het is denk een verschijning doordat we als mens gewoon totaal in de war zijn. Zelfde voor andere ziekten als anorexia enzo.

    Automutilatie, anorexia/boulimia achtige dingen gebeurd ook bij dieren, die opgesloten zitten. Het valt dan onder stereotype gedrag. En ik denk dat dat het ook is bij de mensen.
     
Topicstatus:
Niet open voor verdere reacties.

Deel Deze Pagina