Zelfverwondingen

Discussie in 'Chit Chat Archief' gestart door diam0nd, 4 dec 2005.

Topicstatus:
Niet open voor verdere reacties.
  1. diam0nd

    Lid geworden:
    22 okt 2005
    Berichten:
    984
    Leuk Bevonden:
    0
    Wie heeft ooit aan zelfverwondingen gedaan? bv. in jezelf snijden ofzo..

    Ik ken genoeg meiden die dat wel eens hebben gedaan, omdat ze erge problemen hadden ofzo.. door in zichzelf te snijden voelden ze zich dan beter. Ik zelf heb het nog nooit gedaan, en denk ook niet dat ik dat ooit zal doen... k vind dat niet een oplossing als je problemen ofzo hebt.. en je houd er alleen maar lelijke littekens aan over. Hoe denken jullie over dit onderwerp?
     
  2. ~ellie~

    ~ellie~ Dierenfanaat

    Lid geworden:
    27 aug 2003
    Berichten:
    8.036
    Leuk Bevonden:
    0
    Je hoort er de laatste tijd wel meer over. Heb het zelf nooit gedaan en kan me ook niet voorstellen dat ik het ooit zou doen.

    Het lost natuurlijk je problemen ook niet op, maar het schijnt dat mensen zich daar echt beter van gaan voelen totdat het een soort van verslaving wordt waar ze niet meer vanaf komen zonder professionele hulp. Het lijkt me wel erg als je dat doet, je houdt er toch littekens aan over enzo, kan me voorstellen dat je het daar later dan weer moeilijk mee krijgt ofzo. En gewoon het idee, dat kennelijk je 'emotionele pijn' zo erg is dat de 'lichamelijk pijn' van zelfverwonding je even je zorgen doet vergeten, dan heb je het echt moeilijk lijkt me :pensive: .
     
  3. shesannie

    Lid geworden:
    15 apr 2005
    Berichten:
    4.640
    Leuk Bevonden:
    0
    ik heb het nog nooit bijmezelf gedaan en zal het ook wel niet doen denk ik of ik moet me wel heel depri gaan voelen..

    inderdaad als je later weer die littekens ziet heb je weer heel wat om te verwerken
     
  4. mdehond

    Lid geworden:
    27 jun 2004
    Berichten:
    3.298
    Leuk Bevonden:
    0
    Ik heb het nog nooit gedaan en ik zou het ook nooit doen. Toen ik in een iets mindere periode zat ben ik gewoon naar een psycholoog gegaan, maar in mijzelf snijden is dan echt geen oplossing.
     
  5. shesannie

    Lid geworden:
    15 apr 2005
    Berichten:
    4.640
    Leuk Bevonden:
    0
    Maar ik denk dat het voor veel mensen een hele grote stap is om zelf een psycholoog op te zoeken, hoe ging dat bij jou als ik vragen mag ?? had jij er ook veel moeite mee ??
     
  6. Chiva

    Lid geworden:
    24 aug 2005
    Berichten:
    1.629
    Leuk Bevonden:
    0
    Vaak heeft je omgeving er ook veel moeite mee.
    Ik heb al es in een ander forum verteld dat ik heel hard gepest ben toen ik klein was, wel dat trauma is blijven hangen tot mn 18-19e, toen ben ik door mn huisarts doorverwezen naar een psychologe, nu kan ik over die tijd praten zonder te moeten huilen en zo. Maar ik klap nog steeds vaak dicht als ik in een groep ben (zelfs al is het een groep vrienden, ik heb soms nog schrik).
    Maar in mezelf snijden, dat heb ik nooit gedaan.
     
  7. Mila89

    Mila89 Dierenkenner

    Lid geworden:
    24 feb 2004
    Berichten:
    8.225
    Leuk Bevonden:
    0
    Ik ken iemand goed die dat doet.

    "Gewoon" naar een psycholoog gaan is voor haar dus niet gewoon, het is voor haar een hele moeilijke stap geweest, ze heeft het uiteindelijk wel gedaan, maar gewoon gaan is dan dus niet zomaar makkelijk.

    Op zo'n moment is het vaak zo, dat je door dat je in jezelf snijd, alleen maar de emotionele pijn wilt vergeten, en dat gaat het makkelijkst als je het vervangt door lichamelijke pijn, want dat neemt het direct over. Nee, het is niet de juiste oplossing uiteraard. Maar het werkt wel, niet voor een lange tijd nee, maar op het moment zelf wel. Ze zegt wel eens dat ze als ze heel erg verdrietig is, ze het niet eens meer voelt als ze in zich zelf snijd, nou ja, ze voelt het dan wel, maar dus niet zo erg als dat je je perongeluk in je vinger snijd. Maar als ze het zou doen op momenten dat ze zich een beetje fijn voelt, voelt ze het dus erger. Het is voor haar geen manier omdat ze zichzelf iets aan wil doen, maar eerder een manier omdat ze wil overleven. En voor veel mensen zal dat best raar klinken, want het is niet de oplossing voor problemen, maar veel mensen helpt het met hun verdriet te uiten. Als ze niet kunnen praten, zoals bij haar bijvoorbeeld.

    Ik zelf kijk er tegen aan als: het is geen manier om je problemen op te lossen, maar wel een manier om te willen overleven.
     
  8. DeNatuur.NL

    Lid geworden:
    15 apr 2003
    Berichten:
    5.472
    Leuk Bevonden:
    0
    Oh hier valt het dan nog mee.. :smile: Op alle andere fora waar ik kwam/kom staan er altijd tig topics over in jezelf snijden. Over automutilatie. En laatst op nieuws zou het een aantal procenten zijn van de jongeren die dat doet.

    Ik doe het zelf niet hoor.. maar ik ben zelf ook vroeger gepest en rond die tijden dat het heel erg was heb ik toch wel gedachten gehad over zelfmoord enzo. Niet dat ik het zou doen hoor, maar het is wel wat je gaat denken. Wat als ik gewoon uit de wereld stap.. geen pijn meer, geen leed meer, ... maar ja.. zelfverminking is denk ook gewoon dan even een uitvlucht. Zoals op tv gezegt werd dat die mensen die dat doen bij het snijden een soort 'kick' krijgen, waardoor ze zich goed voelen. En daardoor even de rest vergeten.

    Ik doe/deed dat door gewoon heel erg af te sluiten en achter mijn computer te hangen. Tegenwoordig laat ik niet zomaar over me heen lopen en doe ik actieve dingen om iets wat me triest maakt weg te krijgen.
     
  9. shesannie

    Lid geworden:
    15 apr 2005
    Berichten:
    4.640
    Leuk Bevonden:
    0
    ja zoiets heb ik nu ook weleens van misschien is het gewoon makkelijker overal mee te stoppen heb ik ook geen verdriet meer, en misschien ben ik dan wel bij mn vader maar dat zou natuurlijk weer heel erg zijn voor de mensen die achter zijn gebleven.
     
  10. swahilli

    swahilli Dierenfanaat

    Lid geworden:
    22 aug 2005
    Berichten:
    712
    Leuk Bevonden:
    0
    een vriendin van me, is daar vorig jaar mee begonnen,
    ik merk wel dat het verminderd is,
    en ze zegt dat ze dat niet meer doet,
    maar ik denk dat ze zichzelf wel nog in kleine maten verminkt
     
  11. shesannie

    Lid geworden:
    15 apr 2005
    Berichten:
    4.640
    Leuk Bevonden:
    0
    hopelijk houd ze er zo snel mogelijk mee op swahilli
     
  12. skyracer

    Lid geworden:
    3 dec 2005
    Berichten:
    80
    Leuk Bevonden:
    0
    hallo,
    bij ons was er eens een meisje en haar papa had zelfmoord gedaan en ging ze dat ook doen van verdriet ze ging van een brug afspringen (8.089 m hoog)
     
  13. kellyD

    kellyD Dierenkenner

    Lid geworden:
    25 jul 2003
    Berichten:
    14.183
    Leuk Bevonden:
    2
    laatst toevallig een heel programma over gezien,helaas lijkt het ook een rage te worden en scheppen mensne op over hu littekens.

    De jongeren die het doen omdat ze problemen hebben die verbergen het juist en komen er niet open voor uit, de reden dat ze het doen is vaak omdat de geestelijke pijn zo erg is dat ze die met lichamelijke pijn willen verdrijven.

    Als er hier mensne zijn die dit doen, zoek een vertrouwenspersoon en praat erover.
     
  14. shesannie

    Lid geworden:
    15 apr 2005
    Berichten:
    4.640
    Leuk Bevonden:
    0
    nou ik kan het best begrijpen hoor dat ze er zelf dan ook geen zin meer in heeft
     
  15. mdehond

    Lid geworden:
    27 jun 2004
    Berichten:
    3.298
    Leuk Bevonden:
    0
    Bij mij viel het best wel mee. Ik zat niet lekker in mijn vel. Mijn ouders hadden dat wel door maar wisten niet zo goed hoe ze mij moesten helpen. Ik heb toen in mijn hoofd gekregen dat ik wel tegen een boom kon rijden om van het hele gedoe af te zijn. Mijn moeder kwam daar achter en ik mocht de auto niet meer mee. Dat was voor mij het punt dat ik zelf aangaf dat ik met iemand wilde praten die mij wel kon helpen.
    Ik ben naar mijn huiisarts gegaan en die heeft mij doorverwezen.
    Na een aantal gesprekken met de psycholoog bleek dat we elkaar niet lagen. Ik ben toen gestopt. Ik heb toen al wel geleerd hoe ik mij beter kon gaan voelen en dat heb ik toen in de praktijk gebracht.

    Mijn verhaal is een stuk langer, maar dan zit ik hier morgen nog te typen, dus even een hele korte samenvatting.
     
  16. mdehond

    Lid geworden:
    27 jun 2004
    Berichten:
    3.298
    Leuk Bevonden:
    0
    Het was voor mij wel gewoon. Het was helemaal geen moeilijke stap. Ik denk dat ik daar zelf nog het beste antwoord op kan geven... :wink:

    Ik schaamde mij er niet voor en ik zag het gewoon als een vorm van hulp/genezing. Andere nemen een pijnstiller en ik ga naar iemand waarmee ik kon praten. Iedereen denkt dat een psychollog alleen maar gekken behandeld, ik zie en zag dat helemaal niet zo. Nogmaals, voor mij is het een gewone dokter, alleen behandeld deze je niet met pillen of spuiten maar met woorden.

    Mijn omgeving deed er helemaal niet moeilijk over raar over. Als jij er gewoon normaal over doet dan vind iedereen dat normaal. En ik vind dat als er mensen zijn die je voor gek dan verklaren omdat je op bezoek gaat bij een psycholoog, die dan eens goed bij zichzelf te raden moeten gaan.
     
  17. GekGeitje

    GekGeitje Dierenkenner

    Lid geworden:
    3 sep 2004
    Berichten:
    11.359
    Leuk Bevonden:
    2
    Nou, voor mij was naar een psycholoog stappen niet 'gewoon'. Ik ben ook heel erg gepest op mn havo. In 2000 ben ik daar geslaagd. 5 jaar lang echt last van gehad. Nu heb ik er nog last van. En 2 maanden geleden ben ik pas naar de huisarts gestapt. Niet omdat ik vind dat een psych alleen voor gekken is, helemaal niet. Maar helemaal niemand wist bij mij van mn problemen. In ieder geval niet hoe ernstig het was. Ik kon er gewoon niet over praten.
    Chiva, wat jij zegt: dat je er nu over kunt praten zonder dat je meteen huilt, ik hoop dat punt ook nog te bereiken. Want bij mij is het vaak genoeg zo dat ik wel meteen begin te huilen als ik terug denk. Laatst zag ik een oud-klasgenoot. Hij had mij niet gezien. Ik heb meteen 2 dagen lang de hele tijd zitten terugdenken en huilbuien gehad.
    Mss is dit een beetje offtopic, omdat het over psych gaat. Morgen reageer ik wel ff wat beter op alles, ben ik nu te moe voor.
     
  18. Mila89

    Mila89 Dierenkenner

    Lid geworden:
    24 feb 2004
    Berichten:
    8.225
    Leuk Bevonden:
    0
    Voor die persoon die ik ken heeft het dus niks te maken met wat zij vindt van de andere mensen die iets van haar denken. Die vinden het bijvoorbeeld ook niet vreemd dat zij naar een psycholoog gaat. En dat maakt haar ook niet uit. Ze schaamt zich ook niet voor de psycholoog. Maar ze kan alleen niet goed over haarzelf praten. Net zoals Femke hierboven dus beschrijft, zo is het bij die persoon ook. Bij die persoon is zelfverwonding op het moment de enige manier waarop ze het kan uiten. Zelf vind ze het ook niet de oplossing, dat zegt ze zelf ook, alleen kan het soms niet anders. Al is dat voor velen denk ik moeilijk te begrijpen.
     
  19. PinkBoi

    Lid geworden:
    17 apr 2003
    Berichten:
    535
    Leuk Bevonden:
    0
    Nou, dan kom ik er maar voor uit; ik doe aan zelfverwonding. (Klinkt gek hé, net alsof het een hobby is ofzo :grinning:)

    Ik doe het al helemaal niet meer zo vaak als vroeger. De laatste keer was toevallig een paar weken terug, maar die keer daarvoor was ongeveer een jaar geleden. Er waren tijden dat ik het elke dag of zelfs meerdere keren per dag deed.

    En nee, het is geen oplossing. Maar huilen om iets is ook geen oplossing. Het lucht wel op. En zo is het precies hetzelfde. Ik maak mezelf niet wijs dat ik er wijzer van word (alhoewel je wel weer nuchter gaat denken) of dat het écht helpt, maar het kalmeert je wel even en op zo'n moment is dat toch even nodig.

    En mensen die opscheppen over hun zelfverwonding... Tja. Als je zó ver gaat om aandacht te krijgen, denk je dan niet dat die mensen zich ook niet helemaal goed voelen? Ik bedoel, als je denkt dat je eerst moet bloeden voor je aandacht krijgt heb je ook niet zo'n goed zelfbeeld... Daarbij is het nog altijd veel makkelijker (en sneller) om aandacht te krijgen door te snijden dan door naar iemand te stappen en te zeggen "Hallo, euhm, ik voel me niet zo goed de laatste tijd, ik ben misschien wel depressief denk ik, kan jij me soms helpen?". Voor sommige mensen is het gewoon bijna onmogelijk om dit te zeggen en dan is het wel makkelijker om gewoon te tónen dat het niet goed met je gaat.
    En mensen die het echt alleen maar doen om stoer te doen, ach, die doen over een week weer wat anders :wink:

    Het is een redelijk destructief iets (ook in de meest letterlijke zin van het woord), maar bij veel mensen die zich snijden (of aan een andere manier van zelfverwonding doen) komt dit vooral door het stigma... Ze schamen zich ervoor, weten dat het fout is, zijn kwaad op zichzelf omdat ze na een bepaalde tijd tóch weer gesneden hebben, enz. Ik ga er, vind ik, goed mee om. Ik schaam me er niet voor (alhoewel ik het natuurlijk altijd eng vind om het uit te leggen, je weet nooit hoe mensen reageren), ik vind het niet per sé fout en ik doe het ook echt op momenten dat ik niets anders kan. Zo leef ik nu dus al een paar jaar, alleen af en toe zelfverwonding. Dat kan twee keer in de maand zijn, maar voor hetzelfde geld doe ik het twee jaar niet. Ik zou dus zeker niet stellen dat ik verslaafd ben.

    Ik vind ook niet dat ik naar een psycholoog of psychiater moet, omdat het stoppen van snijden voor mij niets oplost... Het zijn de redenen achter het snijden die het mij moeilijk maken, het snijden zelf is maar een middel. Het is dus nogal irritant om bij een psycholoog te lopen die heel erg focust op die zelfverwonding, terwijl het mijzelf maar weinig kan schelen en ik de redenen erachter wil aanpakken.

    Maar eh, helaas werkt dit niet voor iedereen zo en zijn er dus wél mensen die het niet goed onder controle houden of voor wie het dingen alleen maar erger maakt... en dan is het dus wel raadzaam om hulp te zoeken.

    Oh, en de reden dat ik dit opschrijf? Niet om aandacht te trekken ofzo, maar het is misschien eens interessant om het allemaal eens te horen van iemand die het ook echt doet.
     
Topicstatus:
Niet open voor verdere reacties.

Deel Deze Pagina