Cushing

Discussie in 'Paarden' gestart door kekavo, 8 dec 2009.

  1. kekavo

    kekavo Dierenliefhebber

    Lid geworden:
    18 feb 2009
    Berichten:
    593
    Leuk Bevonden:
    9
    Mijn verzorgpaard Major heeft de ziekte van Cushing. Helaas heeft het heel lang geduurt voor er iets aan gedaan werd, omdat de eigenaar me niet geloofde en de dierenarts ook niet.

    In oktober 2006 stond hij hoefbevangen bij de dierenarts. Hij had in de winter een heel lange vacht, en dat werd ieder jaar erger en toen ook die hoefbevangenheid kwam noemde iemand op de manege Cushing. Ik heb dat aan de dierenarts gevraagt. Antwoord:
    "Nee, ik denk het niet. Hij heeft geen krullende vacht. Maar ik kan even zijn bloedsuiker meten"
    Die was nouwelijks verhoogd, dus punt uit, geen Cushing.

    Een half jaar later stond hij weer hoefbevangen bij de dierenarts. Waardoor wist de dierenarts niet, Major stond niet op het land dus van gras kon het niet komen en hij kreeg bijna geen suikers.

    Langzaamaan sloop de ziekte voort en er kwamen steeds meer kleine kwaaltjes. Af en toe schimmel, steeds vaker rotstraal, hij begon te vermageren, enzovoorts.
    Met als grote uitbarsting in november 2007 een epileptiforme aanval. Dat was het meest enge dat ik ooit had meegemaakt. Vreselijk, ik was op buitenrit met hem en dacht dat ik hem daar ter plekke kwijt was. Daarna heb ik hem nooit meer gereden.
    Daarna begon de echte ellende. Hij kreeg daarna zeer regelmatig een hoefzweer en had bijna continu aan alle 4 zijn hoeven rotstraal. Alle symptomen die bekent zijn bij cushing, kreeg hij. Echt alles, ook die die bijna nooit voorkomen.
    Hij heeft maanden lang pijn gehad en had helemaal geen zin meer in zijn leven. Als hij van mij was geweest dan had ik hem toen laten inslapen. maar ja, hij is niet van mij.

    Pas in september van 2008 kwam de dierenarts met de conclussie: toch Cushing.
    Hij schreef medicijnen voor en Major reageerde daar bijzonder goed en snel op. Met een heel kleine dosering knapte hij zienderogen op, de kwaaltjes verdwenen en belangrijker: hij kreeg weer zin in het leven. Zijn ogen straalden weer, hij kreeg weer praatjes en begon weer gein te trappen en ondeugend te doen. De oude Major kwam weer terug.
    Nu, anderhalf jaar later, is er niet veel meer van de ziekte te zien. Hij is nog steeds een ontdeugende oude man, zijn vacht is weer redelijk normaal en hij heeft helemaal geen last meer van pijntjes en andere kwaaltjes die door de Cushing veroorzaakt worden.

    Als ik nu terugdenk, en ook foto's van vroeger erbij pak, dan denk ik dat hij de ziekte al zeker 7 jaar heeft. Voor die tijd was zijn wintervacht gewoon goed, mooi kort zoals bij een Engels Volbloed hoort. Maar zo'n 7 jaar geleden begon de wintervacht ineens te groeien, tot hij een paar jaar geleden wel 7 cm lang was :flushed:
    In de zomer op het land werd zijn mooie bijna zwarte vacht ineens oranje, dat was voor die tijd ook nooit. Zijn hoeven werden langzaamaan slechter, zachter en hij werd gevoelig voor rotstraal. Iets dat hij nooit gehad had, volgens de hoefsmid die hem al beslaat sinds Major in 1987 naar Nederland kwam.

    Kent iemand deze ziekte bij paarden? Ik weet dat hoewel hij geen symptomen meer heeft, de tumor gewoon doorgroeit en hem op een dag fataal wordt. Maar weet iemand hoe dat in zijn werk gaat? Hij staat nu nog steeds op een zeer lage dosering, 1 pil per dag hoewel een paard van zijn gewicht er 3 mag. Dit is nog steeds genoeg. Als de tumor groter wordt, krijgt hij dan ook weer symptomen waardoor de dosering hoger moet, of hoeft dit niet perse?
    De meeste paarden met Cushing overlijden aan hoefbevangenheid. Dit heeft hij na die 2 keer (najaar 2006 en voorjaar 2007) niet meer gehad. Maar wat kan er dan nog meer gebeuren dan dat?

    Ik ben heel blij op het moment met hem, hij heeft echt nergens last van behalve dan dat zijn spieren niet echt meer opbouwen. Maar ik ben diep in mijn hart toch bang van die ziekte, het maakt me onzeker. Hoe gaat het nu verder met hem. Wanneer is het echt tijd om afscheid te nemen. Want dat heb ik in het begin van 2008 bijna iedere dag gedaan, ik ging zelfs vaak nog na mijn werk even langs om hem te knuffelen. Die onzekerheid geeft me soms nog steeds slapeloze nachten.
     
  2. Pluko

    Lid geworden:
    28 jul 2005
    Berichten:
    366
    Leuk Bevonden:
    0
    Oef dat is niet niks
    en zeker als je het al eens aangegeven hebt

    even op google zoeken en dan kom je veel tegen
    hier is het best uitgebreid neergezet

    http://www.bokt.nl/wiki/Cushing

    en verder veel vitamine L: LIEFDE

    groetjes an
     
  3. zaza

    Lid geworden:
    13 okt 2003
    Berichten:
    1.409
    Leuk Bevonden:
    1
    Wat jammer dat er pas zo laat werd ingegrepen terwijl jij het toch al had aangegeven.

    Het is niet de tumor waar ze aan sterven maar wel aan de gevolgen van het overschot corticoiden dat de tumor produceert.
    Zoals je merkt gaan ze van het ene kwaaltje in het andere en het kan hooguit een beetje onderdrukt worden maar je kan het niet tegenhouden.

    Meestal sterven paarden met cushing aan chronische hoefbevangenheid of een banale infectie die niet meer onder controle kan gehouden worden.
    Wanneer dit gebeurt kan je niet voorspellen. Mits goede verzorging en uitgedoseerde medicatie kunnen paarden met cushing net zo goed 30 jaar worden als eender ander paard.

    Enige dat je kan doen is zo goed mogelijk verzorgen (hoeven, tanden, goed eten, medicatie etc) en bvb de kans op infectis zo klein mogelijk houden.
     
  4. kekavo

    kekavo Dierenliefhebber

    Lid geworden:
    18 feb 2009
    Berichten:
    593
    Leuk Bevonden:
    9
    Bedankt voor jullie reacties.

    Pluko, dank je wel voor de link. Daar heb ik veel aan, ik heb hem net doorgelezen.
    En die vitamine L, daar ontbreekt het hem niet aan als het aan mij ligt.

    Zaza, de hoefbevangenheid zijn we niet zo bang meer voor. Dat is al lang geleden en hij krijgt een suplement daartegen dat heel goed aanslaat bij hem (Laminaze). Natuurlijk kan het altijd nog een keer gebeuren, maar ik denk het niet.
    Gelukkig heeft hij nu ook niet echt last van infecties, maar ik denk dat dat eerder een gevaar zal vormen.
    De hoeven zijn een beetje vergroeit door de bevangenheid en we hebben tegenwoordig een hoefsmid die echt heel goed is met probleem-hoeven. Hij is door de dierenarts aangeraden en is suoper met het maken van speciale ijzers en hij houd Major goed in de gaten.
    Zijn gebit is helaas slecht, versleten volgens de dierenarts. Hij heeft veel moeite met het eten van gras, en hooi krijgt hij helemaal niet meer weg. Dus eten is een probleem, hoewel hij nu Luzern bijgevoert krijgt voor de ruwvezel en dat kan hij wel wegkrijgen.

    We doen ons best voor hem, maar ik ben bang dat als hij toch weer heel ziek gaat worden zijn baasje weer niet de beslissing maakt om hem te laten inslapen. Vorig jaar heb ik (en samen met mij zo ongeveer iedereen op de hele manege) erom gesmeekt. Hij was zo beroerd en wilde echt niet meer. Maar nee, ze wilde het niet zien dus liet ze hem maar leven.
     

Deel Deze Pagina